سلام بر زهیر ابن قین
سلام شهیدان سلام حسین
سلام خدا بر زهیر ابن قین
شهیدی که در وادی کربلا
بلا گفت با یار و با غیر، لا
شهیدی که هنگام صرف طعام
رسید از امام زمانش پیام
پیامی که هر حرف آن نور بود
در
آن دعوت ظهر عاشور بود
ندا داد پیک امامش که هی
سعادت تو را اینک آمد زپی
زجا خیز و جان را کن آراسته
که فرزند زهرا تو را خواسته
زهیر و همه همرهان زین پیام
کشیدند یکباره دست از طعام
زحیرت همه رنگ خود باختند
تو گویی زکف لقمه انداختند
به ناگه عیالش بر آشفت سخت
که هان از چه رو می زنی پا به بخت
حسین است می خواندت یا زهیر!
اجابت کن اینک که خیر است خیر
زگفتار آن زن زهیر ابن قین
روان شد به سوی خیام حسین
امام زمانش به محض ورود
چنان با نگاهی دلش را ربود
که از خویش و از خلق بیگانه شد
به شمع رخ یار پروانه شد
نگاهی که دیگر زهیر ابن قین
کسی را نمی دید غیر از حسین
چو درهای رحمت بر او بازگشت
به دیدار یاران خود بازگشت
نبودی دگر این زهیر آن زهیر
زخود تا خدا کرد یک لحظه سیر
زهیری سر از پای نشناخته
زهیری همه جان و دل باخته
چو پروانه می سوخت سر تا قدم
که ای دوستان من حسینی شدم
شدم عاشق یوسف فاطمه
خداحافظی می کنم با همه
خداحافظ ای باوفا همسرم
به زینب سلام تو را می برم
اگر از تو اینک جدا می شوم
به راه امامم فدا می شوم
به پاسخ چنین گفت زن با زهیر
که
ای کرده یک لحظه یک عمر سیر
تو گشتی حسینی زپا تا به سر
ندانی به پا می روی یا به سر
به خاطر بیار ای زهیر ابن قین
که چون دعوتت کرد پیک حسین
من از پشت پرده نهیبت زدم
به دل داغ عشق حبیبت زدم
اگر تو شدی پُر زشور حسین
فرستادمت من حضور حسین
تو جانی نگویم که از تن مرو
وفا را نگهدار بی من مرو
الا غرق در شوق و شور حسین
مرا هم ببر در حضور حسین
بده قول نزد ولیِّ خدا
که در حشر از من نگردی جدا
شب است و زهیر است و مولا حسین
صدا می زند سیّدی یا حسین
اگر کشته گردم فزون از هزار
بسوزد همه عضو عضوم به نار
به هر سو برد باد خاکسترم
شود جمع بار دگر پیکرم
دوباره دمد روح پاکم به تن
ندا می دهم این تو این جان من
سرم خاک پایت شود یا حسین
زهیرت فدایت شود یا حسین
زهی عشق او، سوز او، شور او
سخنرانی روز عاشور او
زشمشیر، فریاد او تیز تر
زدریا دلش بود لبریز تر
چنان عاشق وصل دلدار شد
که بی اذن سرگرم پیکار شد
شهامت فرستاد بر او درود
شجاعت به تحسین او لب گشود
به یک حمله افکند آن جان پاک
صد و بیست تن را به خاک هلاک
به تن گشت زخمش فزون
از عدد
شهادت به او داد عمر ابد
چو گردید نقش زمین پیکرش
فرستاد بر او کفن همسرش
غلام از سوی بانوی خویشتن
روان شد سوی کربلا با کفن
به دنبال جسم زهیر ابن قین
که افتاد چشمش به جسم حسین
تنی دید روی زمین بی کفن
نه او را کفن بود نه پیرهن
تنی دید از برگ گل پاک تر
زپیراهن لاله صد چاک تر
نفس هاش با شعله دمشاز گشت
از آن دشت خون با کفن بازگشت
کشید از جگر ناله آه از نهاد
کفن را به بانوی خود باز داد
که ای غرق اندوه و سوز محن
مرا عفو کن آمدم با کفن
کفن چون بپوشد زهیر ابن قین؟
که عریان به خاک است جسم حسین
کفن داشت در دستم این زمزمه
که ای بی کفن یوسف فاطمه
چو آن بی کفن را روی خاک دید
کفن هم ززهرا خجالت کشید
زمین و زمان سوخت «میثم» بس است
زدی شعله بر قلب عالم بس است
نخل میثم: مجموعه اشعار/ غلامرضا سازگار (میثم)؛ مقدمه محمدعلی مجاهدی (پروانه)/قم: حق بین، 1392
در حال پردازش...
تماس با ما